Ne İlçeymiş be ?


Uzun süredir düşünüyorum “nasıl” bir ilçede yaşıyorum diye?

Artık “niçin”lerden çok “nasıl”lar ilgilendirir oldu beni.

‘Niçin’le uğraştığınızda, durumu sorgulayan ve ister istemez ilgili rahatsızlığa müdahil olmaya ve onu değiştirmeye yönelik bir süreçte bulursunuz kendinizi.

Ama “nasıl”larla ilgilendiğinizde, sadece durum tespiti yapmakla yetinebilirsiniz.

Ve ben, epeydir kendim dışında değiştirebileceğim herhangi bir durumun olmadığına inanmaya başladım bu ilçede; sadece durum tespitleriyle yaşar oldum.

Tabii buna yaşamak denirse.

Bu ilçede “insana ve emeğe” değer verilmez. Yaşarken değer verilmeyen insanın ölüsüne de saygı duyulmaz.

Bu ilçede liyakat, hiçbir özel ve devlet gemisinin uğramadığı “ıssız ve işlevsiz bir liman” gibidir.

Bu ilçede “efendilik, kibarlık” hüküm sürmez; “hoyratlık ve kabadayılık” yükselen değerlerdir.

Bu ilçede üç kağıtçılık, insanları sömürme, adam kandırma ve siyasi iktidardan nemalanma “zenginliğin” temelidir.

Bu ilçede kurallara yasalara uymak, vergisini dürüstçe verip, ortalama bir vatandaş gibi yaşamak “enayilikle” eşdeğerdir.

Bu ilçede tuttuğun köşeyi “kendi çıkarların doğrultusunda” kullanmak şöhretin ve gücün gereğidir.

Bu ilçede "at izi it izine karışmış", "ayaklar baş, başlar ayak" olmuştur.

Bu  ilçede “devletin bekası adına” insanların ezilmesi, işkenceye tabii tutulması, horlanması ve aşağılanması erdem kabul edilir.

Bu ilçede bilimin aydınlatıcı ışığı yerine dinsel doğmalarla halkı kandırmak “siyaset” sayılır.

Bu ilçede okumak, yazmak-çizmek ve eleştirmek ellerinde “kelepçeyle dolaşmakla” eşdeğerdir.

Bu ilçede “demokrasi” diye sergilenen oyun ise bir sirk gösterisinden ibarettir.

...

Şimdi bakıyorum da, nasıl insanlar olduk biz diye, şaşırıyorum.

Ne ara acıma duygumuzu, şefkatimizi, vicdanımızı ve hatta insanlığımızı kaybettik; inanamıyorum.  

Nasıl bir nefret bu, anlayamıyorum.

Bir insan(!) ölüyor; kimi kendini tırın önüne  atmış.

Eski defterlerini açıyoruz acımasızca ve keyifle.

Sanki bizim defterlerimiz pür-ü pakmış gibi.

Sanki yaptığımız iyiliklerle nurlanmış; cennetin kapısında tapuyla karşılanacakmışız gibi.

Seversin, sevmezsin, düşüncelerine katılırsın, katılmazsın.

Yaptıklarını beğenirsin, beğenmezsin, tasvip edersin, etmezsin.

Ama alabildiğince sövüyoruz bu ölülerin arkasından.

Kına yakıyor bazılarımız münasip bir yerlerine.

 Yamyamlığa ve hatta ölü seviciliğine soyunuyoruz sosyal medyada..

Utanmamızı ne ara kaybettik; ne zaman karardı vicdanlarımız.

Biz insanlığımızı ne ara yitirdik; ne zamandır "yüz kızarması" alay konusu oldu bizim için.

Yaşarken çürüdüğümüzün bile farkında değiliz dostlar.

Hala iktidarın verdiği güç ve kudretle zulmeder olduk mazlumlara.

Oysaki geçmişimiz daha dün gibi aklımızda olmalı iken.

Kaybetmelerimizi çöküntülerimizi unuttuk gitti hemen.

Şimdi zulüm zamanı.

Ne kadar ezersem o kadar iyi o kadar büyüğüm der ne zaman olduk.

Geçmişi unutmamak lazım dostlar geçmişi unutmamak.

 

e.buber@karamursel.tv

YAZIYI PAYLAŞ!

İlk Yorum Yazan Sen Ol!

YAZARIN SON 5 YAZISI
03Oca

PİS FAKİR ZİHNİYETLİLER!

26Ara
05Ara
28Kas
01Kas